Hiç kimsenin yüreği sen olmadı..

Seni sen yapan ben olmadım

Hiç kimsenin gözleri sen olmadı..

Gözümdeki hüznü bilmedi yağmurlar...

Hiç kimsenin kimsesi olmadı senin kadar..

Sen bile sen olamadın benim kadar..

Hiç kimsenin yokluğu yok etmedi yaşamı.

Yokluğu bir ben bilirim...gözlerin kadar..

Hiç kimsenin uzaklığı uzak olmadı bu kadar..

Evren bile sonsuz değil, yokluğun kadar..

Hiç kimsenin ölümü ölüm değil, senin gidişin kadar..

Sen bile bilemedin ölümü...

Ben öldüm gidişin kadar...

Kalbin kirlenmişti senin bir kere,
Duyguların masumluğunu yitirmiş,
Bakışların soluk ve anlamsıztı..!
Gülüşlerin yarım ve sahte,
Cümlelerin suskun ve yamalı…!
Sevgime de gölge düşürmeden git hadi..O hak etmedi kirlenmeyi…

Tıpkı sendeki ben gibi…!
Yüreğimin küflü duvarları var artık, aşılması imkansız olan…

Sahip olamamamın acısını hissediyorum ilk defa, bakışlarımda hüzün saklı, birazcıkta nefret…

Birazda sen işte..

Yine sen…!

Parçalandım..
Ve Her bir parçamı ayrı yere bıraktım..."

İçimin acıyan yanı... Belli etme hüznünü.. Gün gelir kurur akan gözyaşım.. söner yüreğimin yangını.. diner acım....
Bendeki Hüzün geçer ilkbaharla.. Boşver beni.. Mühim değilim...



"Birini açık denizlerin en derin yerine attım
Kürek çektim, uzaklaştım, dönüp arkama bakmadım bile"

Denizin en sığ köşesine attım seni... Pişman olup geri dönmeyi düşünmedim bile.. Dedim ki.....
Hayata ortak edemem ya acılarımı.. Ya içimde küllenecek ya beni bitirecek. Bencillik edemem ya insanlara.. Ya düzelmeli ya da gitmeli.. İz bırakmamalı geride.....
Şimdi yoksun sen.. Son bıraktığım yerde.. Son kalabalıklığın içinde.. Son bildiklerimle... Herkes düşman kesilmiş.. Sen bile... Ağır bu ceza..

Kolay değil alışmak.... Ardından KAYBETMEK!!



"Birini çok sevdiğim bir dostta unuttum
istedim, geri vermedi, meğer benden pek haz etmezmiş"



Dün gibi hatırlarım kendime verdiğim ilk sözü... Şimdi unutmuş gibi yapmak acı verse de gömerim gider onu da bir köşeye..



" Yalvaramam " diyordum ya "Bitmişlere" ... Dönüp baktım çok direnmişim. Ne çok kendimi koymuşum ortaya.. İstemem ama şimdi.. Gelmesin geri..!!
Öyle yorgunum ki.....


BU HALİMLE SEVEMEM SENİ........

Ağladığını gördüm düşümde,
Gözyaşına uzandım dokunamadım...
Bi sigara yaktım ikimize,
Dumanıyla birlikte seni çektim içime,
Son nefeste haykırdım adını,
Seni bulamadım.

Ellerim ellerini aradı,
Gözlerim gözlerine hasret.
Aynı havayı soluduğuz yerlerde dolaştım,
İzine rastlayamadım

Şimdi sana son kez yalvarıyorum gel,
Hani bırakmıştın ya beni bi ayaz gecesinde
Ben hala o gecedeyim gel, Kokuşmuşluğumla ,açlığımla ,sevdamla...
Seni bekliyorum gel

Yorgun akşamlarda adını kazıdım duvarlara,
Gülüşünü özledim.
Gülüşünü özledim gittin.
Etrafa neşe saçan gülüşünü, beni parçalayan gidişini özledim.
Şimdi ölüm döşeğindeyimVasiyetimi yazıyorum,
Üstüme örttükleri yırtık ceketimi yağmurlara,
Cebimdeki son sigarayı aşıklara,

Kalbimden süzülen gözyaşlarımı sana bırakıyorum,

Ve diyorum ki;

El ele tutuştuğumuz,
Hasretle kavuştuğumuz günlerin hatırına, SEVGİNİ HELAL ET..!

HİÇ ÖLMEYİ DİLEDİN Mİ?

Ruhunun derinliklerinden gelen
Toprağın çağrısını duyduğunda
Hiç boyun eğmeyi istedin mi?

Aydınlık sabahları bırakıp
Nemli odalarıma konuk edilmeyi bekledin mi?
Karanlık ve küf kokusu içinde çürümeyi?

Hiç ölmeyi diledin mi?

Kendini terk edilmiş bir harabe gibi hissettiğinde
Senin için açılmış kollarıma atılmayı
Herşeyden çok istedin mi?

Seni yalnızlığa itenlerin gidişlerini izlerken
Arkanda bir mezar taşından başka
Hiçbir şey bırakmama fikrini sevdin mi?

Karanlık dehlizlerde gezinmeyi
Kara toprağın ötesini
Merak ettin mi?

Soruyorum
Hiç ölmeyi diledin mi?

SERSERİSERSERİ

Hayat sıkmaya başladı gidiyorum artık,
Gidiyorum sensizken sensizliğe,
Bir masal gibiydi sen ve dünya,
Bir varmış bir yokmuş diye başlayan,
Ve sona doğru yaklaşılan.
Ölümden korkmuyorum artık,
Korkularımı sende bıraktım,
Ölmekten korkmuyorum artık,
Ben ölümü ilk seninle tattım.
İlk gördüğümde gözlerini,
Dünya sanki cennet oldu bana,
Kalbini tanıdığımda
Düşlerim yoluma çıktı her sokakta
Seninle tanışmam bir anlıktı
Kaybetmemde bir anlık oldu.

 Günlerce sen indin taksilerden, bütün telefonlarda senin sesin, soluduğum havada bile sen vardın.Durmaksızın senin kokunu doldurdum içime.. O kentte seninle boğulup kalmıştım.

 Seninle yaşamak herşeye rağmen güzel, upuzun bir düş gibi geliyor bana. Ama yalnızca bir düşle ne kadar yaşayabilir ki insan...?  Seninle yaşadığım tutkunun sende dokunduğum tenin, her gittiğim yerden alıp beni sana getiren kokunun ansızın tükenip yokolabileceği korkusuyla daha ne kadar yaşayabilirdim.?  Üstelik artık yavaş yavaş karabasana dönüşen bir düş. İkimizde o kentte oldukça hiç bitmeyecekti. Kimbilir belkide o kentin kendisi bir düştü. Bir başka kentte sevebilir miydim seni?  Seni sevme cesaretini bulabilir miydim kendimde?

Seni sevme sabrını gösterebilir miydim?

 O kent uçsuz bucaksız karmaşası içinde her gece akıl almaz raslantılarla yaşanıyor biliyorsun. Her gece bütün günahları saklıyor karanlığında . Yoruyor insanı; bitmez tükenmez bir yorgunluğun içinde uyuşturuyor. Öylesine uyuşturuyor ki yaşanmış bütün hoyratlıkları, bütün düş kırıklıklarını çarçabuk unutuyoruz..Unutulmayan düş kırıklıkları ya da en derinden yaşanan pişmanlıklar hiçbirşeyi yeniden başlatmaya yetmiyor.

 Doğru sen milat oldun benim yaşamımda “Bir ömürde kaç kez milat yaşanır” bu soruyu sorarken ne kadar güvenliydin kendine... Oysa bana seninle yaşadığımız milattan önce de yaşadığımı bilmek yetiyor.Sende bilirsin doğada hiçbirşey tümüyle yokolmaz . Her nesne dönüşür yalnızca, sürekli olarak dönüşür yeni birşeylere. Doğanın sonsuz devinimini yaratır bu dönüşüm. Bütün bunları senden öncede biliyordum ben. Şimdi senden önce nasıl yaşandıysa senden sonrada öyle yaşanacağını bildiğim kadar iyi biliyordum üstelik. Bunu bilmek öylesine güç veriyor ki bana yaşanmış tüm düş kırıklıklarını, unuttuğum tüm pişmanlıkları yeniden anımsıyorum. Beni her an biraz daha tüketen yokluğunu,bendeki yokluğuna dönüştürebileceğime de daha çok inanıyorum artık.

 “Kaçış bu”dedin bana . Sesin öfkeliydi. Ellerinden anladım şaşkınlığını. Seni bırakıp gideceğime hiç inanmamıştın biliyorum.. Oysa yanıbaşında gecelerboyu hazırlandım yokluğuna farketmedin. Karanlığa sığınıp usulca uykusuzluğumu değdirdim uyuyan bedenine. Senin koynunda ellerimi saçlarında gezdirirken her gece yeniden yitirdim seni. Bir daha dönmemecesine her gece bırakıp gittim. Yapamadım. Uykusuz sabahlarda yeniden çaldım kapını.Beynimdeki o deli,tutkulu çığlıklarda aradım hep koynunda buldum seni..

 Bu kenttende senden de kaçabilir miyim hiç.? Bu kenti ne çok severim bilirsin ,  Seni...Hayır kaçış değil ama karşı konulmaz bir sürüklenme duygusu bu. İnsanoğlunun bütün acılardan sonra yüzünü kendine, yalnızca kendine dönüp yaşadığı bir sürgün.Her sürgün gibi benim sürgünümde de ayrılık kaçınılmaz ve her sürgün gibi benim sürgünümden de yeni buluşmalarla dönülecek.

 -yılın sonunda öyle çok alışmışım ki sana
Üstelik sen öyle bağladın ki beni, sana yaklaştıkça kendimi yitirdim yok oldum sonunda.

Gidişim seninle yaşanan bütün yokluklardan arınmak olmalı...

 “Seviyorum seni” demiş miydin hiç... Sanmıyorum ama sevmek tenin tene karşıkonulmaz dokunuşysa, tutkulu çağrıları bir gecenin uykusuzluğunda yatıştırmaksa eğer sevdin beni biliyorum. Diğerlerini sevdiğin kadar sevdin beni de. Bizi sarıp kuşatan o koskoca fanusun içinde, kurulu bütün değerlere gözü kara bir başkaldırı olmayacak mıydı DOSTLUĞUMUZ... Sen,yaşamın sürekli değişen renkleriyle çoğaltabildin kendini. Yeni yeni sevgileri taşıdın sevgimize. Bende denedim, diğerlerini sevmeyi bende istedim. Ama senin kokunla öyle doluydumki...  ne kokularını duyabildim onların,  ne de soluk almayı becerebildim. Geriye yalnızca yokluğunu yaşamak kaldı bana.

 Yanıbaşımda yokluğuna dayanamazdım.

 “Bütün günahlarını bana bırakıp gidiyorsun öyle mi!...”

 Herşeyimi sana seninle birlikte varoluşuma borçlu olduğumu söyleyen sen değil miydin?Kimbilir doğruydu belkide... Bir tanrı olmak istedin sen; küçücük dünyamın tek tanrısı...O zaman günahlarımdan korkmamalısın, tanrıların günahı olmaz ki. İçinde okuyup  büyüdüğüm o kenti adım adım doldurdun. Günahlarımla, korkularımla yürek acılarımla yapayalnız bıraktın beni. Onları sana değil tümüyle sana ait olan kente bırakıp gidiyorum. Çünkü onlarda benim gibi yalnızca seninle varoldular. Oysa

“Gidişim, Bendeki Yokluğun Olacak” biliyorsun.

 Bembeyaz bulutların arasında ilerliyor uçağım. Soluğunun başımı döndüren ılıklığını duyuyorum. Yüzün arasıra görünüp kayboluyor. Yüzünü bulutların arasında gördükçe sana henüz söylemediğim bütün sözler adına burukluk kaplıyor içimi.O kentin seninle yürüyemediğim yolları bütün kıyıları seninle açmadığım bütün kapıları adına...

 Yaşamın sana ait olan biriktiremediğim her anı için kahrolası bir pişmanlık duyuyorum.

 Yolboyu ilerliyor uçağım. Gidilecek yere henüz varılmadı. Uçak az sonra inişe geçecek biliyorum ki varılacak yerde sen olmayacaksın artık, bulutlar olmayacak.

 Yüzünü de yavaş yavaş unutacağım... 

SERSERİ